O nee, zijn hoofd!

We zijn vandaag met twee gezinnen naar de Weerribben geweest. In Kalenberg hadden we een acht persoons fluisterboot gereserveerd. Het was een mooie grote boot met vier rijen van twee stoeltjes. Het weer was goed en we hadden er alle acht zin in.

Het eerste deel van de tocht zaten beide vaders achterin bij het buitenboordmotortje en bestuurden de boot om de beurt. Onze twee bevriende zoons, beiden 15 jaar oud, zaten voor in de boot.
We hebben vaker in de Weerribben en Giethoorn gevaren en het is altijd gezellig. Onderweg wordt er ook regelmatig wat geklierd. Ik zat links achterin en stuurde de rechterkant van de boot door de over het water hangende struikjes. De zoon van onze vrienden kreeg daarbij een handvol besjes te pakken en hij begon ze naar ons te gooien. “Als je mij raakt, dan pak ik je terug.” beloofde ik hem. Niet veel later kreeg ik zo’n klein besje tegen mijn borst.

We voeren door en ik zag een bruin dingetje in het water drijven. Ik viste het uit het water. Het was zo groot als een kleine kastanje, was erg licht en leek op een soort nootje.
Ik stond op en gooide het ding richting de jongen. Ik raak echt nooit iets, maar ik raakte hem nu precies tegen de zijkant van zijn achterhoofd. Het gaf eigenlijk best een hard geluid, terwijl het ding echt niet zwaar was en ik echt niet hard gooide.
Hij greep naar de zijkant van zijn hoofd en ik zag dat hij een rare bruinige drab in zijn haar had. Ik schrok zowel van het geluid als van de drab, zeker omdat het vanaf de afstand waarvandaan ik het zag best wat op bloed leek. Ja, ik dacht echt even dat ik hem een gat in zijn hoofd had gegooid, hoe onwaarschijnlijk ook.

Mijn vrouw had gelukkig natte doekjes bij zich, die ze bij toeval uit de auto mee had meegegrepen. Ze zaten nog in de deur vanuit de vakantie en het leek haar handig bij vieze handen.
De jongen had weliswaar geen vieze handen, maar ging met de doekjes door zijn haar. Hij keek er niet echt vrolijk bij. Dat zou ik overigens ook niet hebben gedaan, maar ik moest nu toch wel wat lachen. Ik was er ondertussen achter gekomen dat zijn hoofd gelukkig niet kapot was, maar dat het spul uit het gegooide ding was gekomen.
Iedereen moest er ondertussen wel om lachen en de jongen zelf toverde ook al een zuur lachje op zijn gezicht. Hij vatte het gelukkig wel sportief op, ondanks het feit dat hij het natuurlijk niet echt leuk vond.

Wat voor een ding ik uit het water heb gevist is me nog steeds een raadsel. Ik hoorde iets later dat de drab er niet alleen vies had uit gezien, maar ook nog vies rook. Mijn zoon, die naast het slachtoffer zat, heeft dat ding in het water gegooid. Ik vroeg of het wellicht een eitje was geweest, maar dat bleek niet het geval.
De jongens hebben de rest van de tocht de boot bestuurd, terwijl wij voorin zaten. Gelukkig vonden ze onderweg niet nog zo’n drijvend ding, anders had ik het wellicht in mijn nek gekregen.

Ik moet wel bekennen dat ik naderhand weer verscheidene malen in de lach ben geschoten. Het was ook geen gezicht hoe hij er uit zag en dat samen met zijn reactie was het uiteindelijk toch wel een grappige gebeurtenis. Althans, dat vind ik achteraf. Ik vermoed dat niet iedereen er zo over denkt.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s