Goh, wat ben je dan ineens klein.

Ik las een artikel in de krant over een jongetje dat te vroeg geboren was en werd opgenomen in een ziekenhuis waar het Rotavirus heerste. Het jongetje raakte besmet, overleefde, maar raakte zwaar gehandicapt. Een vreselijk verhaal, waardoor het leven ineens een heel andere wending neemt. Dit verhaal herinnerd mij aan de meest indrukwekkende gebeurtenis uit mijn leven.

Onze zoon was 3 en al enkele dagen ziek. Overgeven, diaree, koorts en hij hield werkelijk niets binnen. Nu komt dit natuurlijk vaker voor en meestal gaat dat vanzelf over.
Op een middag kwam er eigenlijk niets meer uit, er kwam alleen nog een donkere substantie bij het overgeven naar boven. We zagen dat het verder ook niet goed met hem ging en belden de huisarts.
De huisarts was snel bij ons thuis, keek naar onze zoon en zei rustig: “Breng hem maar even naar het ziekenhuis. Ik bel dat jullie er aan komen.” Ik wilde nog even een paar luiers pakken, maar de huisarts gaf aan dat ze die daar ook wel hadden.
We reden naar het ziekenhuis en we stonden binnen een minuut of 20 voor de voordeur. Mijn vrouw ging vast met onze zoon naar binnen, ik parkeerde de auto. Ik liep vervolgens naar binnen, zei nog even een oude bekende gedag en vroeg aan de balie waar ik moest zijn.

Ze waren ondertussen al druk bezig met het onderzoek. Ze betastten hem, namen bloed af en maakten een echo. Ik zag op het scherm allemaal witte plekjes in zijn buik en maakte me daar ongerust over. Volledig onterecht overigens, maar ik vond dat het er naar uit zag. We keken vanaf de zijlijn toe terwijl ze bezig waren met het onderzoek, want het laatste wat we wilden was in de weg lopen. Het meest opvallende was dat onze zoon geen kik gaf, terwijl hij omringt werd door vreemde mensen die van alles met hem uitvoerden.

Uiteindelijk werd hij naar een kamertje gebracht en in een bed gelegd. Ze hadden nog geen idee wat er met hem aan de hand was en zijn bloed was naar het academisch ziekenhuis gestuurd voor onderzoek.
Ze legden een infuus bij hem aan, zo’n dikke naald in een dun armpje. Hij gaf geen kik, maar ik dacht dat ik door de grond ging. Niet vanwege de infuusnaald, daar kan ik wel tegen, maar vanwege het feit dat hij geen kik gaf. Hij reageerde er totaal niet op.
Goh, wat ben je dan ineens klein.

Ondanks alles hadden we toch wat honger gekregen. Mijn vrouw ging naar beneden om even wat te eten. Ze was snel weer terug en had in een noodtempo een saucijzenbroodje naar binnen gewerkt. Onze zoon had al die tijd stil in bed gelegen. Ik ging naar beneden, werkte tegen heug en meug een saucijzenbroodje naar binnen en ging snel weer naar boven.

Op het kamertje teruggekomen wist ik niet wat ik zag. Niet te geloven, ons mannetje zat rechtop in bed en praatte zelfs al wat. Wat was ik verbaasd, ontroerd en blij tegelijk toen ik zag dat er weer wat leven in zat. Hoe kon dat zo snel? Dit bleek het gevolg te zijn van het infuus met een vloeistof (ORS), want hij was compleet uitgedroogd geraakt. Ik had wel eens gelezen over kinderen of ouderen die uitgedroogd waren en begreep nooit hoe je het zo ver kon laten komen. Het is zo ver voordat je het weet, neem dat maar van mij aan.

Hij moest in het ziekenhuis overnachten en één van ons beiden mocht bij hem op de kamer slapen. De volgende dag ging het al wat beter en we kregen de uitslag van het onderzoek. Hij bleek met het Rotavirus besmet te zijn. We waren net op tijd in het ziekenhuis, enkele uren later was het beslist te laat geweest.

Al met al heeft hij bijna een week in het ziekenhuis gelegen. Hij heeft er gelukkig niets aan overgehouden en is nu een grote gezonde knul van vijftien. In een land met minder goede medische zorg was het echter heel anders afgelopen, want het Rotavirus zorgt wereldwijd voor veel slachtoffers. Zelfs in Nederland kunnen de gevolgen ernstig zijn, getuige het genoemde krantenartikel aan het begin van dit verhaal.

O ja. De huisarts had gelijk dat er ook wel luiers in het ziekenhuis aanwezig waren, echter alleen voor volwassenen. Dat is een vreemd gezicht, een ventje van 3 in zo’n grote luier!

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s