De eerste keer.

Het is dit jaar de eerste keer dat wij naar dezelfde plek op vakantie zijn gegaan. Vorig jaar zijn we naar camping la Ballena Alegre aan de Costa Brava geweest en hebben daar een fantastische vakantie gehad. We hebben veel gezien en gedaan, maar ook veel nog niet gezien en niet gedaan. Toen we vorig jaar terug naar huis reden was de beslissing al bijna gevallen, we gaan volgend jaar nog een keer.

Ik ben altijd wat bang dat een bezoek een tweede keer tegen zal vallen, met name als het de eerste keer enorm goed is bevallen. Dit risico hebben we dus maar op de koop toe genomen en ik moet eerlijk zeggen dat het tot op dit moment erg goed bevalt. O.K, we zijn donderdagmiddag aan gekomen en het is nu pas zaterdagavond, maar het voelde meteen goed en vertrouwd. We zaten donderdagavond aan het strand, starend over de baai en hadden het gevoel dat we niet weg waren geweest. Vrijdag lekker langs het strand gewandeld en lekker gezwommen, vandaag een grote vlieger van 2,5 vierkante meter gekocht en het plaatsje Roses bezocht.

Terug op de camping de vlieger, zo’n matras, direct in elkaar gezet en op naar het strand om ‘m op te laten. Althans, dat was het idee.
Vorig jaar hebben we een kleiner exemplaar van zo’n vlieger gekocht, na dagen met wind. De dag waaide het niet. Dit herhaald zich vandaag. Gisteren en eergisteren was het prachtig vliegerweer, maar de wind laat het tot op dit moment afweten.
Tja, de eerste keer doet blijkbaar altijd een beetje zeer.

Buiten de eerste keer terug naar dezelfde vakantiestek en de eerste keer vliegeren in deze vakantie, doen we dit jaar ook nog iets anders de eerste keer. Die eerste keer deed toch ook wel een heel klein beetje zeer.

We zijn jaren lang met z’n vieren op vakantie geweest, maar kleine kinderen worden groot. Onze dochter is net een weekje zonder ons naar Terschelling geweest en gaat begin september voor 5 maanden naar Brussel om stage te lopen.
Ze heeft ervoor gekozen om nog even rustig thuis te blijven, zodat ze de laatste dingen voor haar stage kan regelen. Een logisch en wijs besluit.
Maar het is toch een raar gevoel als je ’s morgens heel vroeg afscheid neemt en zonder haar weg rijdt. Ook hier is het toch wat stiller en we hoeven niet meer te mopperen dat ze nu eens even wat op moet schieten.
Gisteren zaten we op het zelfde bankje in een ruïne in San Marti d’Epuries en namen met de zelfontspanner nagenoeg dezelfde foto als vorig jaar. Nu zitten we er met drieën.
Raar hoor, de eerste keer.

Over Left RedEye

De meeste RedEye blogs zijn geschreven naar aanleiding van gebeurtenissen die ik meemaak. Verder zijn er blogs geschreven als reactie op iets dat mijn zintuigen hebben waargenomen, vanuit een gedachtekronkel of gewoon om iets uit te proberen. Als ik het gevoel heb dat het creatief omgaan met de waarheid het verhaal ten goede komt, dan zal ik dat niet nalaten. Mocht je jezelf herkennen in een verhaal, maar staat het verhaal iets anders in je geheugen gegrift, dan kan dat kloppen. Om deze reden zijn de meeste verhalen volledig anoniem gelaten. Ik schrijf blogs omdat ik het leuk vind, ik pretendeer zeker niet een schrijver te zijn. Personen of groepen beledigen is beslist niet mijn intentie, hoewel ik niet altijd kan voorkomen dat er mensen zijn die zich wellicht aangesproken voelen. Het plaatsen van letters en leestekens in volgorde van deze verhalen gebeurt onder het motto: "Zo, dat ben ik ook weer kwijt."
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s