Gesmolten van regen

In het bos, nog slechts enkele kilometers van ons clubhuis verwijderd:
“Lekker droog gelopen! Nu nog even kijken of het droog blijft als ik zo naar huis fiets. Maar goed, van regen ben ik nog nooit gesmolten.”
“Nee.”
“Alhoewel, ik ken mensen die nooit door de regen fietsen en die zijn dik. Dus ik denk dat ik wel door de regen ben gesmolten, want ik heb al heel wat door de regen gefietst. Anders was ik misschien wel zo geweest.” Het laatste demonstreerde ik met uitgebreide armbewegingen.

“Fietsen die mensen anders wel dan? Ik denk niet dat jouw omvang aan de regen te danken is.”
“Volgens mij komt het wel door de regen.”
“Volgens mij klopt je redenatie niet.”
“Kan jij ‘m weerleggen dan? Ik heb binnen de regering redenaties gehoord die volgens mij een stuk krommer zijn.”
Hij gaf me gelijk. Mooi hè, zo’n stukje diepgang tijdens het hardlopen.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 4 reacties

Verjaardagsfeestje

Met z’n zevenen stonden ze voor de deur van Lasersensation, bijna klaar om twee rondes te gaan lasergamen. Eén van de aanwezigen was onlangs een jaartje ouder geworden en dit was het begin van haar verjaardagsfeestje.

“Willen jullie in twee teams, of individueel?”, luidde de vraag voor aanvang. “Individueel!”, klonk het uit zeven kelen, als uit één mond. Was het bij aanvang nog wat bescheiden, na enkele minuten renden ze als dollen rond, doken achter muurtjes en schoten op alles wat ze zagen bewegen. Na de eerste ronde bleken de punten nogal uiteen te lopen, tot enige teleurstelling bij de ondersten uit de ranglijst. Dit bleek een opmaat tot ronde twee.
Na wat te drinken te hebben genuttigd en weer lichtelijk te zijn afgekoeld, begon ronde twee allesbehalve bescheiden. Rennen, hinderlagen, wegduiken en verschillende uitroepen, het was niet van de lucht. Na afloop kwam menigeen niet zonder zweetdruppels de donkere ruimte uit. De volgende dag bleek een enkeling zelfs blauwe plekken te hebben opgelopen.
Na het lasergamen werd er wat gedronken en afsluitend werd een hapje gegeten.

Nu denk je wellicht dat het om een kinderfeestje ging, en eigenlijk was dat ook wel een beetje zo, maar het ging hier om een feestje voor een vijftigjarige. De andere zes zijn die leeftijd zelfs al gepasseerd. In tegenstelling tot een kinderfeestje bestond het drinkgedeelte niet uit het nuttigen van een glaasje ranja en beperkte het eten zich niet tot een patatje met een frikandel of kroket.
Het werd een gezellige avond, zoals ze dat al vaker hadden beleefd.

Van dit selecte gezelschap van neven en nichten plus aanhang, was ik de eerste die deze memorabele leeftijdsgrens passeerde. Dit werd destijds actief gevierd met een flink stukje mountainbiken door het Kroondomein. Andere activiteiten waren waterskiën, bowlen, pitch & putt, schilderen (zie Jacksart) en een escape room. Ook na afloop van deze activiteiten stond gezellig gezamenlijk drinken en eten op het program.

Vanaf onze jongste jeugd trekken wij al met elkaar op. Het is toch fantastisch dat we elkaar bij verjaardagen en andere gelegenheden nog steeds weten te vinden? Zolang ik in dit gezelschap nog Henkie wordt genoemd, mag het wat mij betreft ook gerust nog een kinderfeestje heten.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Woudhuis

Als kind heb ik al vaak in Woudhuis gewandeld en gespeeld. Woudhuis is een klein bosje, gelegen aan de oostzijde van Apeldoorn. Ook met mijn vriendin en later vrouw heb ik er menigmaal gewandeld, hetgeen we nu nog steeds met enige regelmaat doen. Ook voor onze kinderen is het zeker geen onbekend terrein. Woudhuis is voor ons met de fiets, zelfs lopend, makkelijk bereikbaar en het is er heerlijk wandelen.

Als hardloper ben ik al vaak om dit bosje heen gelopen, maar pas in oktober 2018 liep ik voor het eerst hard over de bospaden in Woudhuis. Voor alles moet een eerste keer zijn hè, maar met de wetenschap van nu vind ik het eigenlijk eigenaardig dat ik dit niet eerder heb gedaan. Het is gewoon een heerlijke onderbreking van de stukken straat die ik in die buurt slecht, maar ik heb er om één of andere reden nooit eerder aan gedacht.
Nu ben ik het overigens wel gewend om in het bos te lopen, maar dat gebeurt eigenlijk altijd aan de westkant van Apeldoorn; daar waar de Veluwe begint. Daar is het pas echt prachtig en ik heb er in de laatste decennia al vele hardloopkilometers afgelegd.

Loop ik door Woudhuis, dan heb ik echt het gevoel dat ik toch in een behoorlijk bosje loop. Maar, net als vele hardlopers gebruik ik een sporthorloge waarmee ik de route kan vastleggen. Deze route kan bijvoorbeeld via Google Maps worden bekeken. Nu ik door Woudhuis hardloop valt het me pas echt op hoe klein het bos daadwerkelijk is. Dit terwijl ik toch echt het gevoel heb in het bos te lopen, ondanks het feit dat enkele paden omzoomt zijn door slechts enkele rijen bomen. Waar een klein bos groot in kan zijn.
.
Vanmorgen werd ik in Woudhuis nogal verrast door echt een knots van een loslopende herder. Dikke vacht, grijs op bovenzijde, dikke hangende staart en een flinke kop; ik dacht verdomd even dat het een wolf was. Niemand in de buurt, behalve een boel kinderen, zo’n honderd meter verderop bij het Sinterklaashuis. Inderdaad, Sinterklaas en de Pieten logeren in een huis in Woudhuis.
Aangezien het beest niet wegvluchtte toen ik langzaam lopend – ik durfde echt niet hard te blijven lopen – naderbij kwam, en me bovendien niet opvrat, neem ik aan dat het toch een herdershond was. Het is nu ik erbij nadenk natuurlijk wel een feit dat zo’n mals kindje lekkerder is dan een oude kerel zonder al te veel vet.
WoudhuisCollage

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Kinderfeest?

Vijf december negentientweeënzestig, ik weet het nog goed. Het was mooi weer, in de tijd dat de winters nog koud waren. Ik had daar geen hinder van, omdat ik goed ingepakt in het Liduina Ziekenhuis lag, samen met mijn moeder.
Ik lag wat te soezen in de baarmoeder, toen ik ineens wat geroezemoes vernam. Snel keek ik door het speciale baby-spiekgaatje dat moeders hebben en zag daar een man met een wat eigenaardige witte baard en een rode puntmuts, samen met twee pikzwarte vrienden. Geen idee wie het waren, maar het was mijn eerste kennismaking deze figuren. Sindsdien heb ik ieder jaar hun komst naar Nederland gevierd.

In mijn kindertijd vierden wij Sinterklaas thuis, ook samen met neefjes en nichtjes bij opa en oma en natuurlijk op school. Ik herinner me nog goed dat Sinterklaas en Zwarte Piet ‘misschien wel’ echt bij opa en oma zouden komen. De kinderen, waaronder ik, zaten in afwachting onder de grote tafel, toen er plots een hard gebons op de deur en het raam klonk en wij met een steeds sneller kloppend hart hoorden: “Zijn hier nog stoute kindertjes?” Zwarte Piet kwam vrolijk binnen gehuppeld, gevolgd door een statig schrijdende Sinterklaas, gehuld in een groene mantel en getooid met een evenzo groene mijter. Het zag er ongetwijfeld kolderiek uit, maar wij vonden het indrukwekkend. Vanwege de uitdossing had een nichtje niet eens in de gaten dat Sinterklaas haar opa en Zwarte Piet haar oom was; het voordeel van een baard en zwarte schmink. De Sinterklaastijd was best spannend, maar o zo fijn. Zowel de kinderen als de ouderen genoten met volle teugen van dit feest.

Toen ik beginnend tiener was, vierden wij dit feest nog steeds thuis, maar ook bij een beduidend jonger neefje en nichtje van moeders kant van de familie. Het was mooi om te zien hoe een gevulde jutezak ineens langs het raam naar beneden zakte, ingenieus geregeld door mijn oom die de zak gewoon zelf in het bijzijn van de kinderen liet zakken, zonder dat ze dat in de gaten hadden.
In de periode dat er geen kleine kinderen meer in de familie waren, werd Sinterklaas gewoon met veel plezier gevierd en dat bleek later binnen het gezin van mijn vriendin niet anders te zijn. Gezellig, met gedichtjes en surprises (en drank).

Als jonge ouders werd deze traditie gewoon voortgezet en probeerden we er altijd iets leuks bij te regelen. De stukjes pepernoot vonden we nog tijden tussen het granol op de muur, nadat de buurman de zakken voor de deur had gezet, flink op de deur had gebonsd en vervolgens een flinke hand pepernoten de kamer in smeet.
De Sinterklaasviering bij mijn schoonouders was altijd één groot feest, niet in de laatste plaats vanwege het grote aantal kinderen en kleinkinderen. Dat de aanwezigen één keer massaal een hartverzakking kregen, zoals beschreven in “Mijn schoonmoeder gaf bijna de geest tijdens het Sinterklaasfeest.”, mag slechts een detail worden genoemd. Die viering is in ieder geval door geen van de aanwezigen vergeten.
Ondertussen heeft de volgende generatie zich al binnen de schoonfamilie aangediend. Het vieren bij onze (schoon)ouders is sinds enkele jaren niet meer mogelijk.

Nog steeds besteden wij binnen ons gezin aandacht aan Sinterklaas en Zwarte Piet. Ondanks het feit dat onze kinderen vorig jaar het ouderlijk huis hebben verlaten, ontdekten wij de dag na de intocht weer een chocoladeletter en strooigoed in onze schoen. Begin december wordt de komst van de goedheiligman ook weer met de kinderen en hun partners gevierd.

Keer op keer lees en hoor ik dat het Sinterklaasfeest een kinderfeest is, met name sinds de discussies omtrent dit feest zijn losgebarsten. Natuurlijk moet Sinterklaas voor kinderen een prachtige belevenis zijn, al was het maar omdat zij nog met andere ogen naar de hoofdpersonen kijken. Maar om het een kinderfeest te noemen, gaat mij te kort door de bocht. Het Sinterklaasfeest is wat mij betreft een familiefeest.
Het is dan ook jammer dat de glans van juist dit feest verdwijnt. Dit wordt veroorzaakt door een stel gefrustreerde nietsnutten en raddraaiers; de figuren die als chronisch zweren door blijven etteren, het woord discriminatie maar al te makkelijk in de mond nemen en verwijzen naar slavernij uit een ver verleden. Natuurlijk is slavernij een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mens, waar niet alleen Afrikanen slachtoffer van zijn geweest, maar de tijd schrijd voort. Moeten we de Duitsers ook maar blijven verwijten, of de Fransen, Spanjaarden of zelfs Romeinen?
Het is zinloos om hiermee een heerlijk feest te vergallen, terwijl menig Afrikaan hier tegenwoordig maar al te graag aanklopt. Ze lijken uiterlijk niet eens op onze grote zwarte kindervriend, alhoewel een deel helaas wel met de boot komt. Overigens zonder cadeautjes uit te delen.
Sinterklaascollage

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een TARDIS-tuin

Een gemiddelde tuin in onze wijk
Ik woon in een wijk, waarin de gemiddelde tuin – laat ik het positief houden – niet heel groot is. De meeste, zo niet alle, huizen hebben een voor- en achtertuin. In de herfst lijkt het echter alsof een groeiend aantal wijkbewoners toch in het bezit is van een tuin van flinke proporties. Dat kan natuurlijk, want de TARDIS van Doctor Who was van binnen immers ook vele malen ruimer dan je vanaf de buitenkant zou verwachten.

Lelystad Airport
In mijn woonplaats is al vele maanden aandacht voor de overlast dat Lelystad Airport, het Nederlandse woord vliegveld is klaarblijkelijk te min, zal gaan veroorzaken. Terecht wat mij betreft, want dit project toont de politieke minachting voor de Nederlandse bevolking nog maar eens onmiskenbaar aan.

Een Bladblazer
De bladblazer staat niet direct bekend om het bescheiden geluid dat het voortbrengt. Evenmin kan een gebruiker van dit apparaat de overige huisgenoten eens fijn verrassen door stiekem te gaan blazen, terwijl de rest met bezigheden binnenshuis bezig is. Of ze moeten slechthorend zijn.

De relatie
Dat was nog eens van de hak op de tak hè? Ik kan me best voorstellen dat het verband je ontgaat.
Regelmatig luister ik naar de bladblazende buurtgenoten; vanwege het niveau van het geluid kan het je bijna niet ontgaan. Het zal mij verbazen dat deze wijkbewoners tegen de geluidsoverlast door het eerdergenoemde vermaledijde vliegveld zijn, want zelfs laag overvliegende vliegtuigen hoor je niet meer als een bladblazer blaast.
Dat de herfst de periode is waarin dat apparaat het meest wordt gebruikt begrijp ik op zich wel. Wat mij echter blijft verbazen is de duur dat er achtereen geblazen wordt. Een tuintje dat met gemak in een uurtje met een tuinhark bladvrij gemaakt kan worden, vergt zo te horen ook minimaal een uur blazen. Wellicht worden de bladeren van links naar rechts en van voren naar achteren geblazen, waarbij ik een diagonale baan ook allerminst uitsluit. Ik begrijp het eigenlijk niet echt.
Wij, of eigenlijk voor 99% mijn vrouw, houden onze oprit en stoepje min of meer bladvrij, maar laten het blad in de tuin gewoon liggen. Zo kijken wij niet meer op van een egelfamilie of paddenfamilie, die ons tuintje erg prettig lijken te vinden. Het bos blaas je toch ook niet steeds bladvrij, dus vanwaar die drang voor een bladvrij tuintje? Mijn vermoeden is dat het blazen gewoon zo ongelooflijk leuk is om te doen. Of ze willen graag doen voorkomen dat ze een hele grote tuin hebben; een TARDIS-tuin dus. De blazer hij blies voort.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 4 reacties

Enig verschil

Een jonge man is lichamelijk in alle richtingen wat meer dan zijn vriendin. Dit betekent bijvoorbeeld dat zij rechtop door een middeleeuws deurtje past en hij moet bukken. Ook kan zij zijn kleding in principe aantrekken, terwijl dat andersom wat penibel wordt. Als die twee plaatsnemen op een wipwap, zit zij volgens de elfde wet van Erszeg hoger dan hij. Voorwaarde daarbij is wel dat beiden zich even ver van het scharnierpunt bevinden én ieder aan een tegenovergesteld uiteinde van de wip zit.

Toen wij over ons nieuwe bed spraken, kwamen we als vanzelf op het wetenswaardigheidje dat het jonge stel nieuwe matrassen heeft. Beiden hebben we een boxspring, hetgeen ik altijd een hotelbed pleegde te noemen, maar dat nu uit tactische overwegingen niet meer doe.
“Het is jammer dat ik op mijn matras lager lig dan zij.”, vertelde de jongeman. Wij schoten direct onbedaarlijk in een lachstuip, waarbij zijn lieftallige vriendin met tranen over de wangen zo ongeveer de boventoon voerde. “Ja, op een wip zit jij ook lager.”, luidde de eerste reactie die hij ontving.

Zo werden wij er fijntjes aan herinnerd hoe een boer met kiespijn ook alweer kijkt.
Het feit dat hij doelde op het verschil in hardheid tussen hun matrassen bleef hierdoor toch enigszins onderbelicht.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Touw om de hals

Al zijn de zorgen nog niet voorbij, het gaat steeds iets beter met de patiënt waar ik in de twee voorgaande blogjes over schreef. Gisteren zat ik samen met mijn vrouw aan het bed, waarin de patiënt met het hoofdeinde omhoog zat. Nou ja, zat; het was meer een soort van hangen. Ze kan zichzelf niet overeind houden, zakt naar rechts weg en kan zichzelf vervolgens niet overeind hijsen.
“Wil je me even overeind zetten.”, vroeg ze een aantal maal gedurende het bezoekuur. We kwamen er achter dat wij hier niet echt handig in waren en slaagden er met moeite in haar houding enigszins te fatsoeneren, waarna ze als de toren van Pisa weer langzaam begon te hellen.

Toen ze voor de zoveelste maal wegzakte, stelde ik voor om een touw om haar nek te doen en deze aan de papegaai boven haar bed vast te knopen. “Dan kan je niet meer zover wegzakken.”, legde ik geduldig uit. Ze keek mijn vrouw aan, alsof ze wilde zeggen: “Zeg jij er eens iets van.”, en begon er vervolgens om te lachen. Ze kent me heel goed en had zelf ook zo’n grapje kunnen maken; van wie zal ik het toch hebben?

Ondertussen kwam er een verpleegster binnen. De patiënt vertelde quasi verontwaardigd wat ik had gezegd. Op zich is het dan wel makkelijk dat ze nog steeds lastig te verstaan is.
Het was de verpleegster duidelijk dat het iets met mij te maken had, waarop ze mij aankeek. Ik biechtte maar eerlijk op dat ik had voorgesteld om een touw om haar hals en de papegaai te binden, zodat ze niet steeds weg zou zakken.
De verpleegster, die ik nog niet eerder had gezien, keek enigszins geschokt en hees de patiënt maar weer eens overeind. “Ah, zo moet dat dus.”, constateerde ik; het bleek beduidend handiger te kunnen dan op de wijze waarop wij de handeling uitvoerden.
“Heeft u misschien een wig?”, vroeg ik. “Die hadden ze op de andere afdeling ook, en dan zakt ze misschien niet zo snel weg.”
Op deze afdeling hadden ze helaas geen wig, maar ze zou kijken of ze nog wat kussens op kon snorren. Even later bleek dat dit haar was gelukt en werd de patiënt enigszins gestut. Ik geloof dat ik het met dit voorstel weer enigszins goed heb gemaakt.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen