Pareidolie.

Ik schreef al eens eerder over het feitje dat ik al gauw een bekende vorm zie in bijvoorbeeld een wolk. In veel gevallen is het (een deel van) een dier, maar het kan ook ieder ander voorwerp zijn. Op zich is dat volgens mij niets bijzonders, maar men heeft wel een fraaie naam toegekend aan dit psychisch verschijnsel: pareidolie.

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van pareidolie gehoord. Nagenoeg iedereen kent echter wel de Rorschachtest of Rorschach-inktvlekkenmethode. Vroeger deed ik die zelf ook thuis, zonder mij bewust te zijn dat er een fraaie naam aan verbonden was. Het is heel eenvoudig: een papiertje dubbelvouwen, in de vouw wat inkt gieten en vervolgens het papiertje weer dichtvouwen. Zachtjes over het papiertje wrijven kan nog wel eens helpen. Na openvouwen verscheen er in veel gevallen een vorm waarin iets te herkennen viel; vaak op z’n minst een vlinder.

Hardlopen is een hobby die ik graag uitoefen. Tegenwoordig wordt de gelopen route altijd netjes opgeslagen in het sporthorloge, zodat later terug te zien is hoe hard ik heb gelopen, hoe lang, hoe ver en – in dit kader niet onbelangrijk – welke route.
De laatste tijd wordt er na de loop al snel door iemand uit de loopgroep gekeken wat we deze keer hebben gelopen. Dat komt doordat ik niet lang geleden een trainster erop wees dat er een hondenkop op haar horloge stond. Met mijn horloge moet ik de route eerst uploaden, maar bij haar zie je het afgebeeld op het horloge zelf. Deze bewering leidde tot enige hilariteit en sindsdien wordt regelmatig een herkenbaar geachte route op de Facebookgroep geplaatst. Zo hebben we de hondenkop, de zwaan, de kat (staart helaas vergeten), de cavia en de regenworm al voorbij zien komen. Uit reacties blijkt overigens dat niet iedereen hetzelfde erin ziet. De cavia werd na het kantelen van de afbeelding tevens als olifant geïnterpreteerd, waar ik na even zoeken het helemaal mee eens was. Ook zijn er zelfs mensen die er überhaupt niets in zien.

Dit jaar was ik samen met mijn vrouw in Malcesine. Op vrijdag 7 juli wandelden we langs het Gardameer richting het zuiden. Zo belandden we op een schiereilandje, dat te bereiken was door een smal geultje te doorwaden. We hebben daar lekker genoten van het uitzicht, heerlijk gezwommen en met veel plezier gekeken naar een zwanenfamilie die langs kwam zwemmen.

Toen we het schiereilandje verlieten en net het geultje wederom geslecht hadden, plaatste ik mijn rugzakje even op de grond om er iets in te stoppen. Mijn blik werd getrokken door een langwerpig steentje dat er tussen vele stenen lag en ik pakte het op.
Waarschijnlijk had ik weer een aanval van pareidolie, want ik zag er meteen iets bekends in. Eigenlijk vond ik het in dit geval zelfs wel een bijzondere vorm en ik liet het aan mijn vrouw zien. Verwachtte ik min of meer dat zij er niets in zou zien, maar niets bleek minder waar; zij meende er tot mijn verwondering zelfs hetzelfde in te zien.

Nu kan ik hier uit de doeken doen wat wij er in zagen, maar ik ben benieuwd of mensen die zo vriendelijk zijn geweest om dit blog te lezen er ook iets in menen te ontwaren.
Op onderstaande afbeelding, in het midden het steentje, links het schiereilandje op satellietfoto en rechts de zwanenfamilie bij het geultje tussen het eilandje en de vaste wal.
Ik ben reuze benieuwd!

Malcesine

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Nice.

Een bekende had een foto van een zonovergoten plein, vol drukbezette terrasjes, op Facebook geplaatst. “Nice”, stond eronder.
“Mooi, veel plezier daar!”, reageerde ik. Aanvullend tikte ik nog een beetje plagerig in: “Het had wat mij betreft trouwens ook wel een plein in Deventer kunnen zijn. :-)”

Alhoewel ik in Deventer werk, ken ik de binnenstad van Deventer nauwelijks. Eigenlijk ken ik het alleen van Deventer Op Stelten, waarbij het zo druk is dat je Deventer zelf niet echt goed kunt bewonderen. In Nice ben ik zelfs nog nooit geweest.

Niet veel later reageerde ze enigszins verbaasd met: “Hoe bedoel je? Dit is in Deventer!”
Ik tikte, op mijn beurt ook weer een beetje verbaasd, in: “Waarom zet je er dan Nice onder?”
Voordat ik op “Plaatsen” klikte, viel opeens het kwartje. Ze was helemaal niet in het Franse Nice, uitgesproken als Nies, maar bedoelde het Engelse nice, uitgesproken als nais.

Nice is natuurlijk het nieuwe vet en dat was me even ontschoten. Ook aan het te pas en te onpas gebruikte ‘vet’ heb ik nooit kunnen wennen, evenals het nog veel meer gedateerde ‘super’. Zelf gebruik ik nog steeds, in de voorgaande eeuw heel gebruikelijke, typeringen als ‘mooi’, ‘leuk’ of ‘heerlijk’. Voordelen van al die woorden is in ieder geval dat ze in het Nederlands zijn, in tegenstelling tot nice. Gelukkig wordt nice dan nog wel in de meeste gevallen in het plat Dunglish uitgesproken, vroeger ook wel Steenkolenengels genoemd.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Rood, geel en blauw.

Het is toch vrij eenvoudig hè?”, zei de man met een nogal bekakte stem. Wellicht had hij net een hete aardappel bij De Aardappeleters meegeprikt.
“Nee, dit is de eindfase. Als je bekijkt hoe hij begon.”, antwoordde zijn vrouw verontwaardigd, terwijl ze erg interessant naar Compositie met rood, geel en blauw van Piet Mondriaan keek.

Ik vroeg me af welke les ze nu aan haar man zou geven. Zou ze hem vertellen dat Mondriaan algemeen wordt gezien als een pionier van de abstracte kunst? Ze zou vervolgens aanvullen dat vooral zijn latere geometrisch-abstracte werk, met de kenmerkende horizontale en verticale zwarte lijnen en primaire kleuren, wereldberoemd is en dient als inspiratiebron voor vele architecten en ontwerpers van toegepaste kunst.
Maar nee hoor, niets daarvan. Ze liet het bij die korte, weinig tot nietszeggende opmerking.

Dit schilderij uit 1927 was volgens mij bovendien niet eens een eindfase in zijn werk. Als je dan toch graag over fases zou willen spreken, was het meer een tussenfase. De wereldberoemde Victory Boogiewoogie maakte hij pas in de periode 1942-1944.
Ik waagde ernstig te betwijfelen dat zelfs maar één van hen beiden ook maar enigermate verstand had van kunst. Dat geeft ook helemaal niet; als je er van geniet is het belangrijkste doel natuurlijk bereikt. Zelf ben ik ook een soort van kunstanalfabeet, alleen pretendeer ik niet er verstand van te hebben. Uiteraard vind ik er daarentegen wel wat van.

In tegenstelling tot de wijsneuzerige dame, of hoogstwaarschijnlijk net als haar, heb ik geen idee wat de beginfase van Mondriaan is geweest. Eigenlijk was ik het wel met haar man eens.
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat Mondriaan veel moeite met die paar vakjes heeft gehad. Het vergt ongetwijfeld de nodige fantasie om er überhaupt op te komen om zoiets in elkaar te flansen, maar het is toch weer zo’n kunstwerk waarbij mij het gevoel bekruipt dat ik het zelf ook wel zou kunnen schilderen. Dat mijn eigen geschilderde variant daar volgens mij ook niet zou misstaan, heb ik wijselijk maar niet aan die vrouw laten weten.

Compositie met rood, geel en blauw hangt, evenals De Aardappeleters, in het Kröller-Müller Museum, dat midden in Het Nationale Park De Hoge Veluwe ligt. Het is een fraai museum, dat zeer beslist een bezoek waard is.
Compositie met rood geel en blauw LRE

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blik van de geocacher.

Alhoewel ikzelf nooit verder ben gekomen dan verstoppertje, heb ik wel van geocaching gehoord, zie de lol er ook wel van in en zou ook best eens mee op pad willen. In het kort komt het er op neer dat er ergens iets wordt verstopt en dat er dan via gps naar gezocht kan worden. Het is ongetwijfeld minder eenvoudig dan het in eerste instantie klinkt.

Er kwam mij een relaas ter ore over een fanatiek beoefenaar van deze hobby. Hij is regelmatig op de meest vreemde plaatsen te vinden en soms in de meest vreemde houdingen. Hij geeft niet op voordat hij het verstopte kleinood heeft gevonden. Nou ja, tot een bepaalde grens natuurlijk.

Toen hij in Kroatië op vakantie was, ging hij vol goede moed op zoek naar een verborgen schat. De locatie waar deze zich zo ongeveer moest bevinden had hij vrij snel gevonden. De schat zelf had hij echter minder snel opgespoord, maar dat is dan ook een deel van de lol van het hele gebeuren. Hij keek achter bomen, keerde de ene na de andere steen om, maar vond niets. Waar lag dat vermaledijde ding nou?

Hij verplaatste een stapeltje stenen, groef wat zand weg en warempel; het deksel van een blik werd zichtbaar. Hij groef het blik uit, opende het en vond er een ondoorzichtig zakje in.
Hij opende het zakje, waar tot zijn verwondering as in bleek te zitten. “Waarom verstop je nou iets in een zakje met as?”, dacht hij en roerde er met zijn vinger door, om te kijken wat er in verstopt zat.

Hij was volledig in de veronderstelling dat hij de schat had gevonden, voelde diverse kleine harde voorwerpjes en haalde er een uit; het bleek een stukje bot.
Ineens drong het tot hem door wat hij had opgegraven. Het was helemaal niet de gezochte schat, maar een urn.

Nadat hij het blik had herbegraven en afgedekt met een stapel stenen, verliet hij de zoeklocatie zonder dat hij de schat had gevonden. Deze keer dus wel. Zijn grens om verder te zoeken was nu dan toch, op een voor hem verrassende wijze, bereikt.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Een spookzolder.

We overnachtten in het centrum van Füssen, in een huis uit 1475. We hadden een kamer op de bovenverdieping, dat in 1842 na een brand aan het huis was toegevoegd. Waarschijnlijk was het ooit een deel van een hele grote zolder geweest. Ons bed stond onder een schuine, afgetimmerde wand, met het hoofdeind zoals min of meer gebruikelijk tegen de muur. Vanaf het hoofdkussen was de schuine wand redelijk dicht boven ons.

Toen we ons hadden neergevlijd voor onze nachtrust, vroeg ik mijn vrouw of ze nog wist dat ik ooit in een oud kasteel had geslapen.
“Mijn slaapkamer bevond zich toen ook op de bovenverdieping en het enige raampje was zo’n halfrond dakraampje met twee houten luiken. Toen ik in bed kroop keek ik even om me heen en hoopte toch stiekem dat het er niet zou spoken.”, vertelde ik mijn vrouw. “Je weet maar nooit in zo’n oud kasteel hè?”
“Ja, hou nou maar op.”, zei mijn vrouw.
“Het was pikkedonker in die kamer, maar ik heb er lekker geslapen.”, stelde ik haar gerust.
“Deze kamer lijkt er wel wat op, met die schuine kant en die dikke balken. Nu maar hopen dat het hier niet spookt, maar dat merken we dan vanzelf wel. Welterusten!”

Midden in de nacht werd mijn vrouw wakker, vanwege het nogal dunne hoofdkussen. Ze keek even om zich heen en schrok van een vaag blauwig schijnsel dat recht vanachter ons bed kwam. Mijn spookverhaal bekroop onwillekeurig toch even haar gedachten.
Het duurde even voordat ze wakker genoeg was en in de gaten kreeg dat het van een blauw stand-by lampje van de tv afkomstig was, dat weerkaatste onder de houten armleuning van een stoel dat achter ons bed stond en daardoor het licht spreidde.
Ik heb niets meegekregen van deze bovennatuurlijke verschijning, maar ook mijn vrouw heeft verder heerlijk geslapen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Dat was even schrikken.

Vandaag besloten we de auto eens te pakken en het zuiden van het Gardameer met een bezoekje te vereren. De afstand die we af wilden leggen was niet zo groot, maar de tijd die je er over rijdt is relatief lang. Maar hé, het is vakantie hè!

Onze eerste stop was Punta San Vigilio, dat als een van de mooiste punten van het Gardameer beschreven staat. Het is gelegen op een landtong en was het bezoekje best waard, zeker omdat we er op een nog rustig moment toch al voorbij kwamen.

De volgende stop was Borghetto sul Mincio, dat als een van de mooiste dorpjes van Italië beschreven staat. Het was klein maar fijn zal ik maar zeggen en zeker leuk om even te bezoeken.

Een plaatsje waar we vaak van hadden gehoord, met name omdat er hordes Nederlandse campingbezoekers te vinden zijn, is Peschiera del Garda. Ook dit plaatsje staat beschreven als behorende tot de mooiste dorpjes van het Gardameer, maar nu neem ik die beschrijvingen ondertussen toch met een korreltje zout, als het geen kilozak zout is. We hebben best een aantal dorpjes bij het Gardameer bezocht, maar dit vonden wij toch zo ongeveer het minst aantrekkelijke dorpje.
Toch heeft Peschiera een nagenoeg onuitwisbare indruk op ons gemaakt.

Toen we vanuit Borghetto het dorpje Peschiera binnenreden, gingen we op zoek naar een parkeerplaats. Dat was geen enkele moeite, alleen een plekje bemachtigen leek wat lastiger te worden. Een Duitser die net voor ons de parkeerplaats opreed pikte net een vrijkomend plekje in en verder zagen we geen vrije plaatsen. Iets verderop zat echter een bocht in de parkeerplaats, waarna er meer dan voldoende ruimte vrij was.

Ik reed een parkeervak in en kon doorsteken naar het vak ervoor. Ik remde en keek of ik goed in het vak stond. Tot mijn grote schrik constateerde ik dat ik achteruit begon te rijden, terwijl ik mijn voet op de rem had. Ik trapte harder op de rem en zag in mijn achteruitkijkspiegel onze auto richting de auto achter ons rollen. Ik trapte nog harder op de rem, die zo ondertussen bijna door de bodem moest gaan, en trok snel de handrem aan, maar niets hielp.
Mijn vrouw keek naar de auto naast ons en zei geschrokken: “Wat doe je?”

Ineens kreeg ik in de gaten wat er aan de hand was, terwijl mijn hart in de keel klopte. Mijn eerste remactie had wel degelijk het gewenste resultaat gehad en wij reden helemaal niet achteruit.
De auto naast ons begon te rijden toen wij tot stilstand kwamen, waardoor ik de indruk kreeg dat wij achteruit reden. Net zoals je in een trein zit die stilstaat, terwijl de trein ernaast begint te rijden.
Toen ik in de achteruitkijkspiegel keek reed ik dus niet richting de auto achter ons, maar die auto reed gewoon het parkeervak in waar ik net over gereden was.
Om het plaatje compleet te maken, keek mijn vrouw net op nadat ze haar portemonnee uit haar tas had gehaald. Vanwege de wegrijdende auto naast haar kreeg zij toevallig ook de indruk dat wij achteruit reden.
Deze optische illusie was compleet en al met al perfect getimed.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 1 reactie

Ideale zwemomstandigheden.

Gisteravond was er een beach party bij Malcesine. Het was gezellig, lekker warm en er was goede muziek. De lichtshow was best aardig voor een buitenevenement, maar Moedertje Natuur deed er graag een schepje bovenop. Er trok ten noorden van het Gardameer een onweersbui van west naar oost over, die voor veel extra lichteffecten zorgde. Het gedonder kwam niet boven de muziek uit, maar toen we wat eerder die kant opliepen kregen we het gerommel nog wel mee.

Tegen de tijd dat wij richting ons appartement wilden gaan, begon het iets te spetteren. Toen we later op ons balkon van een wijntje zaten te genieten, spetterde het lichtjes harder. Vanmorgen was er geen spoortje van een regenbui te bekennen, dus ik vermoed dat het bij ons bij het spetteren is gebleven.

Vanmorgen was het al weer snel warm, maar desondanks besloten we naar La Rocchetta te wandelen, waar de Madonna dell’Accoglienza bovenop staat. Het is een markant punt dat goed vanuit Malcesine te zien is en andersom is het uitzicht over het plaatsje vanaf de voet van de madonna ook prachtig. Het is niet ver lopen, maar wel een stevige en mooie klim.

Bij terugkomst leek het ons een goed idee om lekker af te gaan koelen in het meer. Nou, dat wilde wel lukken! We stapten het water in en keken elkaar aan. “Is het water nou zou koud, of ligt het aan mij?“, vroeg ik mijn vrouw. Een antwoord was niet nodig, haar gezicht sprak boekdelen. Ineens zagen we ook dat het wel verdacht rustig in het water was, met welgeteld nul zwemmers binnen ons gezichtsveld.
We zetten ons eroverheen, zwommen een paar meter en gingen lekker aan de kant liggen.

Niet veel later besloten we wederom een poging te wagen. Ondertussen stonden er toch wat mensen in het water, maar stuk voor stuk trokken ze een gezicht van: “Sjeezus, wat is dat water koud.”, maar dan in het Italiaans of Duits.
Het water was echt zo koud, dat je handen er zeer van deden. Ik had echter geen zin om me te laten kennen en zwom een stuk om een boei heen. Merkwaardig genoeg bleek het water iets verder het meer op een stukje aangenamer dan aan de kant.

Deze watertemperatuur was ongetwijfeld het gevolg van de buien die langsgetrokken waren. Water uit de bergen en een “goede” windrichting deden het werk; althans dat denk ik.

Ik zat op mijn handdoek te kijken, toen een Duits gezin arriveerde. “Schau mal, eine Schlange.”, zei de vader. Het gezin keek naar waar hij heen wees en dat deed ik ook maar. Vermup, er stak een slangenkop boven het water uit, dat nieuwsgierig rond leek te kijken, precies waar wij even daarvoor hadden gezwommen. Nu wist ik wel dat er slangen in het meer zaten, we hadden er aan de kade in de haven van Limone al eens een gezien, maar hier had ik toch niet direct op gerekend.

Even later waren we weer opgewarmd en wilden toch even zwemmen om af te koelen. Ach, als het water zo koud is, kan zo’n slangetje er ook nog wel bij. Ik snap alleen niet dat zo’n slang wel lang blijft in zulk koud water.

DSC05296

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen