Sleepdrift

In de oertijd sleepten mannen hun vrouwen aan de haren rond. Knuppeltje in de ene hand en een bos haar in de andere; een feitje dat iedereen kent. Waarom ze dat deden is mij niet bekend. Was het een straf, omdat Eva zo nodig van die appel moest eten?
de-oertijd-5696
Wanneer en waarom zijn ze ermee gestopt? Was de man het rondslepen meer dan zat, wilde de vrouw op eigen benen staan, of was de strafperiode voor Eva’s misdraging gewoon voorbij?
Het antwoord op deze vragen heb ik niet kunnen vinden; wellicht is het een aardig onderwerp voor wetenschappelijk onderzoek.

Met de wetenschap van nu is het beëindigen van het rondslepen in ieder geval een mooi keerpunt in de ontwikkeling van de mens geweest. Want, probeer voor de gein maar eens het doodgewicht van een jutezak van 50 kilo achter je aan te slepen. Nou, dat valt nog helemaal niet mee en zeker niet voor de kantoorpikkies van tegenwoordig met hun poezelige handjes.
Daarbij komt dat het gewicht van de gemiddelde Nederlandse vrouw nu al op 70 kilo ligt, hand over hand toeneemt, en een significant deel de 80 kilo met gemak aantikt. Ze hebben dan wel rolletjes, maar een rol(letje) is geen wiel(tje), dus het slepen wordt er niet makkelijker door.

Nu heeft de gemiddelde “wat volumineus gevormde vrouw” ook een man die wat meer gewicht in de schaal legt, dus er kan wat massa in de sleepstrijd worden gegooid. Zeker is echter dat de fysio het erg druk zou hebben gehad met rugklachten.

Dit schrijvende zie ik ineens het beeld voor me dat in menig auto waar een man en een vrouw voorin zitten, toch de man nog vaak achter het stuurwiel blijkt te zijn gekropen. Zal bij deze gezinnen de oeroude sleepdrift toch nog enigszins latent aanwezig zijn?

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Gelderlanders in Amsterdam

We hadden het Rijksmuseum bezocht, vervolgens een kijkje bij de ijsbaan van Ice*Amsterdam genomen en vonden het toen wel tijd voor een bokbiertje.

Al wandelend richting het Leidseplein passeerden wij de Pieter Cornelisz. Hooftstraat, die we links (en rechts)lieten liggen. Niet veel verderop werden wij aangesproken door een jongedame van OROGOLD Cosmetics, dat met een “gouden” schaaltje met proefverpakkinkjes in haar hand stond. Ze gaf mijn vrouw zo’n proefverpakking. Tot mijn verbazing wilde ze mij vervolgens ook zo’n zakje geven, hetgeen ik eerst beleefd weigerde, want mannen gebruiken geen smeerseltjes. Na enig aandringen zwichtte ik toch.
Dat het hier niet bij zou blijven hadden wij al door en al snel kregen we de vraag of we weleens van collageen hadden gehoord. Nou gehoord wel….

Niet veel later zat mijn vrouw op een luxe krukje en werd aan één kant een smeerseltje onder haar oog gesmeerd. Wederom tot mijn verbazing volgde de vraag of ik ook een behandeling wilde.
Nee betekent in het Engels – in Amsterdam spreken ze namelijk Engels! – blijkbaar ja, dus voordat ik het wist zat ze onder mijn rechteroog te kriebelen. Dat voelde niet onaangenaam; best wel lekker wilde ik eigenlijk schrijven, maar voordat ik het weet krijg ik dan de kwalificatie oude viezerik opgestempeld.

‘Voelt u het?’, vroeg de jongedame. Nou ja, ik zou het kunnen ontkennen, maar ik voelde wel wat. Het voelde alsof er haargel met een vleugje menthol voor het prikkelend effect onder mijn oog was gesmeerd.

‘Ben ik nu aan de ene kant knap, en aan de andere kant nog knapper? ‘, vroeg ik. Ze leek even uit het veld geslagen.
‘O, die heb ik nog niet eerder gehoord.’, reageerde ze na enkele seconden nadenkend. Ik zag er aan de behandelde kant nóg jonger uit, vertrouwde ze mij met een lach toe. Ik wist niet of ik haar moest geloven.
Toen ik haar leeftijd, op basis van de verschafte informatie over het wondermiddel, op 75 schatte, gaf ze gespeeld verbolgen toe dat ze slechts 62 was; de helft daarvan tikte ze volgens mijn bescheiden mening beslist nog niet aan.

Het spul bleek slechts 368 euro te kosten, maar daar had je dan ook voor een héél jaar genoeg aan. Nou, daar kan je het toch niet voor laten liggen?
Na het bijsmeren van het andere oog werd als finishing touch een tweede laagje aangebracht, ‘Om het trekken te verminderen.’ Of dat spul bij de prijs in zat weet ik niet.

Na dit amusante intermezzo vervolgden wij onze weg. Wij waren reuze benauwd dat wij nu door zo’n modelscout ontdekt zouden worden, want “in Amsterdam gebeurt het”, en op die manier nog langer op ons ondertussen welverdiende biertje zouden moeten wachten.

Gelukkig wisten wij het Leidseplein zonder verdere tegenstrubbelingen te bereiken en besloten niet alleen bokbier te bestellen, maar ook een portie bitterballetjes. Dat hadden wij na al deze indrukken toch wel verdiend.

Ondertussen kreeg het gevoel dat er Velpon onder mijn ogen was gesmeerd en mijn onderste oogleden richting mijn kin werden getrokken.
Na het toiletbezoek zag ik in de spiegel dat ik witte randen onder mijn ogen had, alsof ik ruimschoots zoute tranen had geschreid.
Het afwassen voelde geenszins tot mijn verbazing exact gelijk aan het verwijderen van haargel dat ik soms per ongeluk iets op mijn voorhoofd smeer en het trekkende gevoel verdween al snel als sneeuw voor de zon.
OROGOLD Cosmetics

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De goden verzoeken

Het regende buiten pijpenstelen, op het moment dat mijn vrouw begin dit jaar klaar stond om naar haar werk te vertrekken. Nadat brigadier Posma mij de eer had verschaft de allereerste speed pedelec berijder in Nederland te zijn die een bekeuring kreeg voor het fietsen op een fietspad, was zij op de fiets aangewezen om haar werk te bereiken; ook als het regende. Te voet mocht natuurlijk ook wel, maar een kleine zes kilometer is dan nog best ver.

Mijn vrouw mopperde nooit over het feit dat ik na mijn aanhouding de auto gebruikte om naar mijn werk te gaan, maar de bewuste morgen trok het vooruitzicht om door deze regenbui te fietsen haar allerminst. ‘Ik zou willen dat ik door een regenbui naar mijn werk kon fietsen.’, probeerde ik haar wat op te monteren.
Achteraf gezien lijkt dit een geval van de goden verzoeken te zijn geweest.

Tot niet in de laatste plaats mijn eigen verbazing, vond ik weer werk in mijn woonplaats. De auto hing ik aan de wilgen en ik pak nu iedere werkdag mijn fiets; weer of geen weer. Mijn vrouw gaat ook nog steeds op de fiets, in de meeste gevallen zelfs ook als het regent.

Als we een dagje uitgaan, of om een andere reden wel mooi weer kunnen gebruiken, richt ik mij nogal eens tot de (half)goden; in dit geval Jan Pelleboer. Vaak komt mijn wens uit.
De morgen dat mijn vrouw enigszins mopperend naar de schuur liep om haar fiets te pakken, heb ik ook een wens geuit. Nou, die wens blijkt niet aan dovemansoren te zijn gericht; meneer Pelleboer heeft mij in de korte periode dat ik weer naar mijn werk mag fietsen menig bui toegezonden.
Een aantal keer regende het zelfs net in het kleine half uurtje dat ik onderweg was; collega’s die net voor of na mij arriveerden, kwamen in tegenstelling tot mij kurkdroog binnen. In Apeldoorn valt er toch al bovengemiddeld veel regen, maar de maand oktober waren de weergoden mij blijkbaar extra goed gezind.

Mopper ik nu vanwege de regen? Nou, ik zal niet iedere keer even vrolijk hebben gekeken, maar ik had mijn gezicht ook zeker niet op onweer staan. Ik ben dolgelukkig dat ik de auto lekker in de garage kan laten staan en de frisse wind weer in mijn gezicht voel als ik onderweg ben; weer of geen weer.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 1 reactie

Mijn konijn

Het gespreksonderwerp op een verjaardagsvisite kwam op het konijn des huizes; beter gezegd het voormalig konijn des huizes. Niet lang geleden heeft het de geest gegeven, om een trieste en tevens wat onsmakelijke reden. Kortweg is het Hollandertje om het leven gekomen doordat het van binnen door maden is opgevreten; Made in Holland.

Een andere aanwezige vertelde dat haar duo Vlaamse reuzen de laatste adem uit had geblazen, omdat ze op een snikhete dag verzuimd hadden het hok in de schaduw te plaatsen. Zoiets hoef je maar één keer te vergeten, hoe goed je ook voor de diertjes hebt gezorgd.

Twee tranentrekkende verhalen over geliefde huisdieren; heel erg sneu.

Mijn konijn

Schilderles

Ook wij hebben een konijn gehad, dat op vijftienjarige leeftijd van ouderdom is gestorven. Nu passen we iedere vakantie op twee buurkonijnen en krijgen we bovendien twee andere konijnen te logeren. Op schilderles ben ik zelfs aan één van deze logeerkonijnen begonnen, waarbij ik er achter ben gekomen dat deze diertjes toch wel allejekus veel haartjes hebben.

Zelf liefhebber van konijn zijnde , besloot ik enkele troostende woorden te spreken:
‘Ik had eens een konijn, dat al dood was toen ik hem kreeg.’
Verbaasde blikken alom, niet in de laatste plaats van een aanwezig jochie dat mij met schotelrondje oogjes aanstaarde.
‘Het lag op een bord.’

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 2 reacties

Viola

Op de lagere school zat ik bij een meisje in de klas met de wonderschone naam Marie Louise, net als het door Bert Kaëll bezongen schip. Zelf was ze er denk ik minder tevreden mee, want ze veranderde haar naam in Loeka, gelijk klinkend aan het door Suzan Vega bezongen meisje. Maar ach, zo rond de tienertijd is dit met de opspelende hormonen allemaal niet zo heel vreemd.

Onlangs hoorde ik dat een vrouw haar omgeving had verzocht om haar in het vervolg met een andere naam aan te spreken. Droeg ze haar hele leven al dezelfde naam als het meisje in het lied dat in 1960 door Peter & His Rockets ten gehore werd gebracht, nu ineens wilde ze de naam dragen van het deerntje dat in 1973 door Bob Seger werd bezongen in een lied met de frase ‘And No One Dares Disuade Her Openly’. Nou, dat klopte min of meer.

Ze had – anders dan Marie Louise – geen opspelende hormonen, eerder een vroege overgangsbevlieging; vanuit spiritueel inzicht past haar nieuwe naam beter bij wie zij als persoon is.
Zo gauw het allemaal zweverig wordt, kan je mij al snel zo’n beetje oprapen.

Mijn vrouw en ik stapten enige tijd later bij een verjaardagsvisite binnen, en wie zat daar? Inderdaad….
Na de felicitaties vroeg ik vriendelijk doch dringend: “Willen jullie ons vanaf nu Viola (Vision Of Disorder) en Eugene (Sufjan Stevens) noemen?”

“Waarom wil jij Eugene worden genoemd?”, vroeg precies de juiste persoon verbaasd.
“Eugene?”, reageerde ik enigszins verbolgen, “Viola!”

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

Doeiii

Ik werk nog geen twee maanden bij een ander bedrijf, maar ik besloot nu al om vanmiddag iets eerder weg te gaan. Thuisgekomen appte ik mijn vrouw:
“Net thuis. Ga zo een rondje Teuge lopen.”
“Waren ze je zat op kantoor en hebben ze je naar huis geschopt?”, luidde haar reactie. Waarom nou? Maar goed, ik kon haar antwoorden dat ze niet ver bezijden de waarheid zat.

“Ik neem zo een paar uurtjes verlof op.”, zei ik rond 12:15 uur tegen de collega’s.
“O, ja, kan dat zomaar?”, klonk een stem door de kamer. Gelukkig wordt je als nieuweling uiterst serieus behandeld.
“Dat kan.”, antwoordde ik. “Wat zal ik doen: om één uur gaan of om half twee?”
“Nu!”, klonk het anoniem én met luide stem uit alle binnen het kantoor aanwezige monden. Zo ken ik mijn plek weer.

Gelukkig kan ik melden dat deze reactie in feite een goed teken is. Bij mijn vorige bedrijf zouden ze zelfs hebben geantwoord dat ik direct op mocht donderen. Dat soort antwoorden krijg je óf als je echt heel slecht in de groep valt, óf als de sfeer uiterst goed is. Zowel bij mijn vorige bedrijf als in de huidige situatie is het laatste het geval. Althans, dat denk ik…..
Doeiii

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Geen vuiltje aan de lucht

Ik was moe en ging iets eerder naar bed dan gewoonlijk, met als resultaat dat ik eerder de slaapkamer betrad dan mijn vrouw. Haar bedlampje is het dichtst bij de deur en aangezien ze meestal nog een stukje leest deed ik die aan.

Ineens zag ik vanuit mijn linker ooghoek iets bewegen. Ik draaide mijn hoofd lichtjes en zag een spin met een vaartje van boven naar beneden zakken, precies boven de wekker van mijn vrouw. Op dat moment had ik het beestje kunnen pakken, maar ik had eigenlijk geen zin in de heisa om het naar buiten te zetten. Ongestoord zakte het beestje door, tot achter haar nachtkastje.

Kort daarna kwam mijn vrouw de slaapkamer binnen en legde wat spulletjes op haar nachtkastje, vast stiekem gade geslagen door het spinnetje. Ze gaf mij een kusje en ging nog een stukje lezen.
Ik draaide me om en gniffelde een beetje, maar gelukkig had ze het niet door; anders was ze zeker vragen gaan stellen, met alle gevolgen van dien.

Dus: Geen vuiltje aan de lucht……totdat ze dit onverhoopt leest.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen